Logarytmiczna modulacja kodowo-impulsowa

Sformułowany wyżej cel osiągnąć można przyjmując logarytmiczną skalę kwantowania. Metoda ta nosi nazwę logarytmicznej modulacji kodowo-impulsowej. Zagęszcza ona sygnał wejściowy przed przekazaniem do dalszego przetwarzania i rozszerza po ponownym przyjęciu. Z tego względu określana jest też często metodą dynamiczną. W pełni logarytmiczne kwantowanie jest w praktyce do końca niemożliwe, istnieją jednak dwie metody standardowe, które umożliwiają osiągnięcie efektów zbliżonych - zastosowano je odpowiednio w tzw. kompandorze p-law i kom- pandorze A-Law. Osiągają one wystarczającą, z praktycznego punktu widzenia, stałość stosunku sygnału do szumu i umożliwiają - przy zredukowanej rozdzielczości bitowej - osiągnięcie jakości dźwięku lepszej, niż w przypadku liniowej modulacji PCM. Kodery uzyskujące dyskretny w czasie sygnał analogowy noszą nazwę koderów analogowych , a wspomniane powyżej kodery ukierunkowane na przekaz mowy - noszą nazwę koderów źródłowych lub „vokoderów". Vokoder, z zaproponowanym przez IMA formatem wymiany danych, pracuje z częstotliwością próbkowania 8 kHz, gdyż przy telefonicznym przekazie mowy uwzględnić należy zakres częstotliwości od 200 do 3200 Hz. Jako standard dla A-law-PCM przyjęła się rozdzielczość 8 bitów, gdyż uzyskuje się dzięki niej szybkość transmisji danych: 8 bitów/próbkę x 8000 próbek/s = 64.000 bitów/s (= 64 Kbit/s) - czyli szybkość transmisji danych obowiązującą w ramach bazowego łącza ISDN lub jednego kanału w szerokopasmowym łączu ISDN. Obydwa zaproponowane przez IMA formaty wymiany danych stosowane są obok formatu CCITT G.711 i formatu Audio-CD na komputerach klasy PC i Macintosh - w zbiorach typu WAVE i Apple-AIFF. Chodzi tu o kodowanie sygnału liniową modulacją PCM z rozdzielczością 16 i 8-bitową i częstotliwości próbkowania 44,1 kHZ; 22,05 i 11,025 kHZ, stereo i mono. Zbiory Apple-AIFF mogą być w systemie Windows konwertowane na zbiory WAVE i normalnie wykorzystywane.